VTB Fotoclub Gent

De 135/2 is niet alleen bekend om zijn scherpte maar ook om zijn romige bokeh (bokeh= de rendering door de lens van delen die niet in het scherpteveld liggen). De bokeh is erg romig. Smijt zo’n foto in uw soep en je hebt direct roomsoep .
Voor sommigen is een focus op het onscherpe gedeelte absurd maar voor mij is de manier waarop een lens onscherpte realiseert even belangrijk als zijn scherpte.

Om deze uw uit te testen ben ik wat boeketjes gaan schieten met heel wat bokeh.

Met de hoeveelheid blur die deze lens geeft, zie je ook direct dat het zicht van een SLR viewfinder niet klopt met de foto die genomen wordt.
De viewfinder zit er ongeveer 2,3 stops naast. Wat je ziet door uw viewfinder (dus op F2) komt eigenlijk overeen met F4.5.
Het voordeel is wel: if you like what you see, zet uw F-stop gewoon op F4.5 en that’s what you get. Met 4.5 zit je meteen ook in de sweetspot van deze lens (van F3.5 tot F5.6).
De manuele focus is ook heel leuk. De weerstand is heel goed gekozen. Door het erg hoge oplossend vermogen van de lens kan je ook (heel) goed zien of de focus goed zit. Dit is de eerste lens waar ik graag manueel mee focus omdat je effectief volledig ziet wat je aan het doen bent.
Bij dergelijke bokeh boeketjes of in het riet is het ook erg leuk. Je draait gewoon aan uw manuele focus en je ziet de scene zo veranderen. Rietjes komen in het scherpteveld en gaan er weer uit…. If you like what you see: F4.5 en ‘t is zowat geklonken.
Daarmee ben ik natuurlijk geen macro-fotograaf geworden, maar ‘t is wel leuk om er zo mee te werken.